Prologos
Κρέων
εἰ τῶνδε χρῄζεις πλησιαζόντων κλύειν,
ἕτοιμος εἰπεῖν, εἴτε καὶ στείχειν ἔσω.
Οἰδίπους
ἐς πάντας αὔδα· τῶνδε γὰρ πλέον φέρω
τὸ πένθος ἢ καὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι.
Κρέων
λέγοιμʼ ἂν οἷʼ ἤκουσα τοῦ θεοῦ πάρα.
95
ἄνωγεν ἡμᾶς Φοῖβος ἐμφανῶς ἄναξ
μίασμα χώρας, ὡς τεθραμμένον χθονὶ
ἐν τῇδʼ, ἐλαύνειν μηδʼ ἀνήκεστον τρέφειν.
Οἰδίπους
ποίῳ καθαρμῷ; τίς ὁ τρόπος τῆς ξυμφορᾶς;
Κρέων
ἀνδρηλατοῦντας ἢ φόνῳ φόνον πάλιν
100
λύοντας, ὡς τόδʼ αἷμα χειμάζον πόλιν.
Οἰδίπους
ποίου γὰρ ἀνδρὸς τήνδε μηνύει τύχην;
Κρέων
ἦν ἡμίν, ὦναξ, Λάϊός ποθʼ ἡγεμὼν
γῆς τῆσδε, πρὶν σὲ τήνδʼ ἀπευθύνειν πόλιν.
Οἰδίπους
ἔξοιδʼ ἀκούων· οὐ γὰρ εἰσεῖδόν γέ πω.
105
Κρέων
τούτου θανόντος νῦν ἐπιστέλλει σαφῶς
τοὺς αὐτοέντας χειρὶ τιμωρεῖν τινας.
Οἰδίπους
οἳ δʼ εἰσὶ ποῦ γῆς; ποῦ τόδʼ εὑρεθήσεται
ἴχνος παλαιᾶς δυστέκμαρτον αἰτίας;
Κρέων
ἐν τῇδʼ ἔφασκε γῇ· τὸ δὲ ζητούμενον
110
ἁλωτόν, ἐκφεύγειν δὲ τἀμελούμενον.
Οἰδίπους
πότερα δʼ ἐν οἴκοις ἢ ʼν ἀγροῖς ὁ Λάϊος
ἢ γῆς ἐπʼ ἄλλης τῷδε συμπίπτει φόνῳ;
Κρέων
θεωρός, ὡς ἔφασκεν, ἐκδημῶν, πάλιν
πρὸς οἶκον οὐκέθʼ ἵκεθʼ, ὡς ἀπεστάλη.
115
Οἰδίπους
οὐδʼ ἄγγελός τις οὐδὲ συμπράκτωρ ὁδοῦ
κατεῖδʼ, ὅτου τις ἐκμαθὼν ἐχρήσατʼ ἄν;
Κρέων
θνῄσκουσι γάρ, πλὴν εἷς τις, ὃς φόβῳ, φυγὼν
ὧν εἶδε πλὴν ἓν οὐδὲν εἶχʼ εἰδὼς φράσαι.
Οἰδίπους
τὸ ποῖον; ἓν γὰρ πόλλʼ ἂν ἐξεύροι μαθεῖν,
120
