Epeisodion 5
Ὀρέστης
τὰ μὲν περισσεύοντα τῶν λόγων ἄφες,
καὶ μήτε μήτηρ ὡς κακὴ δίδασκέ με,
μήθʼ ὡς πατρῴαν κτῆσιν Αἴγισθος δόμων
1290
ἀντλεῖ, τὰ δʼ ἐκχεῖ, τὰ δὲ διασπείρει μάτην·
χρόνου γὰρ ἄν σοι καιρὸν ἐξείργοι λόγος.
ἃ δʼ ἁρμόσει μοι τῷ παρόντι νῦν χρόνῳ
σήμαινʼ, ὅπου φανέντες ἢ κεκρυμμένοι
γελῶντας ἐχθροὺς παύσομεν τῇ νῦν ὁδῷ.
1295
οὕτω δʼ ὅπως μήτηρ σε μὴ ʼπιγνώσεται
φαιδρῷ προσώπῳ νῷν ἐπελθόντοιν δόμους·
ἀλλʼ ὡς ἐπʼ ἄτῃ τῇ μάτην λελεγμένῃ
στέναζʼ· ὅταν γὰρ εὐτυχήσωμεν, τότε
χαίρειν παρέσται καὶ γελᾶν ἐλευθέρως.
1300
Ἠλέκτρα
ἀλλʼ ὦ κασίγνηθʼ, ὧδʼ ὅπως καὶ σοὶ φίλον
καὶ τοὐμὸν ἔσται τῇδʼ· ἐπεὶ τὰς ἡδονὰς
πρὸς σοῦ λαβοῦσα κοὐκ ἐμὰς ἐκτησάμην,
κοὐδʼ ἄν σε λυπήσασα δεξαίμην βραχὺ
αὐτὴ μέγʼ εὑρεῖν κέρδος· οὐ γὰρ ἂν καλῶς
1305
ὑπηρετοίην τῷ παρόντι δαίμονι.
ἀλλʼ οἶσθα μὲν τἀνθένδε, πῶς γὰρ οὔ; κλύων
ὁθούνεκʼ Αἴγισθος μὲν οὐ κατὰ στέγας,
μήτηρ δʼ ἐν οἴκοις· ἣν σὺ μὴ δείσῃς ποθʼ ὡς
γέλωτι τοὐμὸν φαιδρὸν ὄψεται κάρα.
1310
μῖσός τε γὰρ παλαιὸν ἐντέτηκέ μοι,
κἀπεί σʼ ἐσεῖδον, οὔ ποτʼ ἐκλήξω χαρᾷ
δακρυρροοῦσα· πῶς γὰρ ἂν λήξαιμʼ ἐγώ,
ἥτις μιᾷ σε τῇδʼ ὁδῷ θανόντα τε
καὶ ζῶντʼ ἐσεῖδον; εἴργασαι δέ μʼ ἄσκοπα·
1315
ὥστʼ εἰ πατήρ μοι ζῶν ἵκοιτο, μηκέτʼ ἂν
τέρας νομίζειν αὐτό, πιστεύειν δʼ ὁρᾶν.
