Epeisodion 3
Χρυσόθεμις
πυρᾶς νεώρη βόστρυχον τετμημένον·
κεὐθὺς τάλαινʼ ὡς εἶδον, ἐμπαίει τί μοι
ψυχῇ σύνηθες ὄμμα, φιλτάτου βροτῶν
πάντων Ὀρέστου τοῦθʼ ὁρᾶν τεκμήριον·
καὶ χερσὶ βαστάσασα δυσφημῶ μὲν οὔ,
905
χαρᾷ δὲ πίμπλημʼ εὐθὺς ὄμμα δακρύων.
καὶ νῦν θʼ ὁμοίως καὶ τότʼ ἐξεπίσταμαι
μή του τόδʼ ἀγλάϊσμα πλὴν κείνου μολεῖν·
τῷ γὰρ προσήκει πλήν γʼ ἐμοῦ καὶ σοῦ τόδε;
κἀγὼ μὲν οὐκ ἔδρασα, τοῦτʼ ἐπίσταμαι,
910
οὐδʼ αὖ σύ· πῶς γάρ; ᾗ γε μηδὲ πρὸς θεοὺς
ἔξεστʼ ἀκλαύστῳ τῆσδʼ ἀποστῆναι στέγης.
ἀλλʼ οὐδὲ μὲν δὴ μητρὸς οὔθʼ ὁ νοῦς φιλεῖ
τοιαῦτα πράσσειν οὔτε δρῶσʼ ἐλάνθανʼ ἄν·
ἀλλʼ ἔστʼ Ὀρέστου ταῦτα τἀπιτύμβια.
915
ἀλλʼ, ὦ φίλη, θάρσυνε· τοῖς αὐτοῖσί τοι
οὐχ αὑτὸς αἰεὶ δαιμόνων παραστατεῖ.
νῷν ἦν τὰ πρόσθεν στυγνός· ἡ δὲ νῦν ἴσως
πολλῶν ὑπάρξει κῦρος ἡμέρα καλῶν.
Ἠλέκτρα
φεῦ, τῆς ἀνοίας ὥς σʼ ἐποικτίρω πάλαι.
920
Χρυσόθεμις
τί δʼ ἔστιν; οὐ πρὸς ἡδονὴν λέγω τάδε;
Ἠλέκτρα
οὐκ οἶσθʼ ὅποι γῆς οὐδʼ ὅποι γνώμης φέρει.
Χρυσόθεμις
πῶς δʼ οὐκ ἐγὼ κάτοιδʼ ἅ γʼ εἶδον ἐμφανῶς;
Ἠλέκτρα
τέθνηκεν, ὦ τάλαινα, τἀκείνου δέ σοι
σωτήριʼ ἔρρει· μηδὲν εἰς κεῖνόν γʼ ὅρα.
925
Χρυσόθεμις
οἴμοι τάλαινα· τοῦ τάδʼ ἤκουσας βροτῶν;
Ἠλέκτρα
τοῦ πλησίον παρόντος, ἡνίκʼ ὤλλυτο.
Χρυσόθεμις
καὶ ποῦ ʼστιν οὗτος; θαῦμά τοί μʼ ὑπέρχεται.
Ἠλέκτρα
κατʼ οἶκον, ἡδὺς οὐδὲ μητρὶ δυσχερής.
Χρυσόθεμις
οἴμοι τάλαινα· τοῦ γὰρ ἀνθρώπων ποτʼ ἦν
930
