Eksodos
Νεοπτόλεμος
νόσου βαρείας, ἕως ἂν αὑτὸς ἥλιος
1330
ταύτῃ μὲν αἴρῃ, τῇδε δʼ αὖ δύνῃ πάλιν,
πρὶν ἂν τὰ Τροίας πεδίʼ ἑκὼν αὐτὸς μόλῃς,
καὶ τοῖν παρʼ ἡμῖν ἐντυχὼν Ἀσκληπίδαιν
νόσου μαλαχθῇς τῆσδε, καὶ τὰ πέργαμα
ξὺν τοῖσδε τόξοις ξύν τʼ ἐμοὶ πέρσας φανῇς.
1335
ὡς δʼ οἶδα ταῦτα τῇδʼ ἔχοντʼ ἐγὼ φράσω.
ἀνὴρ γὰρ ἡμῖν ἐστιν ἐκ Τροίας ἁλούς,
Ἕλενος ἀριστόμαντις, ὃς λέγει σαφῶς
ὡς δεῖ γενέσθαι ταῦτα· καὶ πρὸς τοῖσδʼ ἔτι
ὡς ἔστʼ ἀνάγκη τοῦ παρεστῶτος θέρους
1340
Τροίαν ἁλῶναι πᾶσαν· ἢ δίδωσʼ ἑκὼν
κτείνειν ἑαυτόν, ἢν τάδε ψευσθῇ λέγων.
ταῦτʼ οὖν ἐπεὶ κάτοισθα, συγχώρει θέλων.
καλὴ γὰρ ἡ ʼπίκτησις, Ἑλλήνων ἕνα
κριθέντʼ ἄριστον τοῦτο μὲν παιωνίας
1345
ἐς χεῖρας ἐλθεῖν, εἶτα τὴν πολύστονον
Τροίαν ἑλόντα κλέος ὑπέρτατον λαβεῖν.
Φιλοκτήτης
ὦ στυγνὸς αἰών, τί με, τί δῆτʼ ἔχεις ἄνω
βλέποντα κοὐκ ἀφῆκας εἰς Ἅιδου μολεῖν;
οἴμοι, τί δράσω; πῶς ἀπιστήσω λόγοις
1350
τοῖς τοῦδʼ, ὃς εὔνους ὢν ἐμοὶ παρῄνεσεν;
ἀλλʼ εἰκάθω δῆτʼ; εἶτα πῶς ὁ δύσμορος
εἰς φῶς τάδʼ ἔρξας εἶμι; τῷ προσήγορος;
πῶς, ὦ τὰ πάντʼ ἰδόντες ἀμφʼ ἐμοὶ κύκλοι,
ταῦτʼ ἐξανασχήσεσθε, τοῖσιν Ἀτρέως
1355
ἐμὲ ξυνόντα παισίν, οἵ μʼ ἀπώλεσαν;
πῶς τῷ πανώλει παιδὶ τῷ Λαερτίου;
οὐ γάρ με τἄλγος τῶν παρελθόντων δάκνει,
ἀλλʼ οἷα χρὴ παθεῖν με πρὸς τούτων ἔτι
