Epeisodion 1
τίνες ποτʼ ἐς γῆν τήνδε κἀκ ποίας πάτρας
220
κατέσχετʼ οὔτʼ εὔορμον οὔτʼ οἰκουμένην;
ποίας ἂν ὑμᾶς πατρίδος ἢ γένους ποτὲ
τύχοιμʼ ἂν εἰπών; σχῆμα μὲν γὰρ Ἑλλάδος
στολῆς ὑπάρχει προσφιλεστάτης ἐμοί·
φωνῆς δʼ ἀκοῦσαι βούλομαι· καὶ μή μʼ ὄκνῳ
225
δείσαντες ἐκπλαγῆτʼ ἀπηγριωμένον,
ἀλλʼ οἰκτίσαντες ἄνδρα δύστηνον, μόνον,
ἔρημον ὧδε κἄφιλον κακούμενον,
φωνήσατʼ, εἴπερ ὡς φίλοι προσήκετε.
ἀλλʼ ἀνταμείψασθʼ· οὐ γὰρ εἰκὸς οὔτʼ ἐμὲ
230
ὑμῶν ἁμαρτεῖν τοῦτό γʼ οὔθʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.
Νεοπτόλεμος
ἀλλʼ, ὦ ξένʼ, ἴσθι τοῦτο πρῶτον, οὕνεκα
Ἕλληνές ἐσμεν· τοῦτο γὰρ βούλει μαθεῖν.
Φιλοκτήτης
ὦ φίλτατον φώνημα· φεῦ τὸ καὶ λαβεῖν
πρόσφθεγμα τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἐν χρόνῳ μακρῷ.
235
τίς σʼ, ὦ τέκνον, προσέσχε, τίς προσήγαγεν
χρεία; τίς ὁρμή; τίς ἀνέμων ὁ φίλτατος;
γέγωνέ μοι πᾶν τοῦθʼ, ὅπως εἰδῶ τίς εἶ.
Νεοπτόλεμος
ἐγὼ γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτου
Σκύρου· πλέω δʼ ἐς οἶκον· αὐδῶμαι δὲ παῖς
240
Ἀχιλλέως, Νεοπτόλεμος. οἶσθα δὴ τὸ πᾶν.
Φιλοκτήτης
ὦ φιλτάτου παῖ πατρός, ὦ φίλης χθονός,
ὦ τοῦ γέροντος θρέμμα Λυκομήδους, τίνι
στόλῳ προσέσχες τήνδε γῆν πόθεν πλέων;
Νεοπτόλεμος
ἐξ Ἰλίου τοι δὴ τανῦν γε ναυστολῶ.
245
Φιλοκτήτης
πῶς εἶπας; οὐ γὰρ δὴ σύ γʼ ἦσθα ναυβάτης
ἡμῖν κατʼ ἀρχὴν τοῦ πρὸς Ἴλιον στόλου.
Νεοπτόλεμος
ἦ γὰρ μετέσχες καὶ σὺ τοῦδε τοῦ πόνου;
