Epeisodion 2
Νεοπτόλεμος
νόσου μεταστήσειαν, ὡς αὐτὸς θέλεις.
ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, ὡς ὁπηνίκʼ ἂν θεὸς
πλοῦν ἡμὶν εἴκῃ, τηνικαῦθʼ ὁρμώμεθα.
465
Φιλοκτήτης
ἤδη, τέκνον, στέλλεσθε;
Νεοπτόλεμος
καιρὸς γὰρ καλεῖ
πλοῦν μὴ ʼξ ἀπόπτου μᾶλλον ἢ ʼγγύθεν σκοπεῖν.
Φιλοκτήτης
πρός νύν σε πατρὸς πρός τε μητρός, ὦ τέκνον,
πρός τʼ εἴ τί σοι κατʼ οἶκόν ἐστι προσφιλές,
ἱκέτης ἱκνοῦμαι, μὴ λίπῃς μʼ οὕτω μόνον,
470
ἔρημον ἐν κακοῖσι τοῖσδʼ οἵοις ὁρᾷς
ὅσοισί τʼ ἐξήκουσας ἐνναίοντά με·
ἀλλʼ ἐν παρέργῳ θοῦ με. δυσχέρεια μέν,
ἔξοιδα, πολλὴ τοῦδε τοῦ φορήματος·
ὅμως δὲ τλῆθι· τοῖσι γενναίοισί τοι
475
τό τʼ αἰσχρὸν ἐχθρὸν καὶ τὸ χρηστὸν εὐκλεές.
σοὶ δʼ ἐκλιπόντι τοῦτʼ ὄνειδος οὐ καλόν,
δράσαντι δʼ, ὦ παῖ, πλεῖστον εὐκλείας γέρας,
ἐὰν μόλω ʼγὼ ζῶν πρὸς Οὐταίαν χθόνα.
ἴθʼ· ἡμέρας τοι μόχθος οὐχ ὅλης μιᾶς.
480
τόλμησον. ἐμβαλοῦ μʼ ὅπῃ θέλεις ἄγων,
εἰς ἀντλίαν, εἰς πρῷραν, εἰς πρύμνην, ὅποι
ἥκιστα μέλλω τοὺς ξυνόντας ἀλγυνεῖν.
νεῦσον, πρὸς αὐτοῦ Ζηνὸς ἱκεσίου, τέκνον,
πείσθητι· προσπίτνω σε γόνασι, καίπερ ὢν
485
ἀκράτωρ ὁ τλήμων, χωλός. ἀλλὰ μή μʼ ἀφῇς
ἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου,
ἀλλʼ ἢ πρὸς οἶκον τὸν σὸν ἔκσωσόν μʼ ἄγων
ἢ πρὸς τὰ Χαλκώδοντος Εὐβοίας σταθμά·
κἀκεῖθεν οὔ μοι μακρὸς εἰς Οἴτην στόλος
490
Τραχινίαν τε δειράδʼ ἠδʼ ἐς εὔροον
