Epeisodion 6
Θησεύς
τίς αὖ παρʼ ὑμῶν κοινὸς ἠχεῖται κτύπος,
1500
σαφὴς μὲν ἀστῶν, ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου;
μή τις Διὸς κεραυνὸς ἤ τις ὀμβρία
χάλαζʼ ἐπιρράξασα; πάντα γὰρ θεοῦ
τοιαῦτα χειμάζοντος εἰκάσαι πάρα.
Οἰδίπους
ἄναξ, ποθοῦντι προυφάνης, καί σοι θεῶν
1505
τύχην τις ἐσθλὴν τῆσδʼ ἔθηκε τῆς ὁδοῦ.
Θησεύς
τί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, νέορτον αὖ;
Οἰδίπους
ῥοπὴ βίου μοι· καί σʼ ἅπερ ξυνῄνεσα
θέλω πόλιν τε τήνδε μὴ ψεύσας θανεῖν.
Θησεύς
τῷ δʼ ἐκπέπεισαι τοῦ μόρου τεκμηρίῳ;
1510
Οἰδίπους
αὐτοὶ θεοὶ κήρυκες ἀγγέλλουσί μοι,
ψεύδοντες οὐδὲν σῆμα τῶν προκειμένων.
Θησεύς
πῶς εἶπας, ὦ γεραιέ, δηλοῦσθαι τάδε;
Οἰδίπους
αἱ πολλὰ βρονταὶ διατελεῖς τὰ πολλά τε
στράψαντα χειρὸς τῆς ἀνικήτου βέλη.
1515
Θησεύς
πείθεις με· πολλὰ γάρ σε θεσπίζονθʼ ὁρῶ
κοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε.
Οἰδίπους
ἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοι
γήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει.
χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι,
1520
ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.
τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί,
μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις·
ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδε
δορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.
1525
ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ,
αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·
ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳ
οὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως.
