Stasimon 7
[Choral 1]
αἰαῖ, φεῦ, ἔστιν ἔστι νῷν δὴ
1670
Ἀντιγόνη
οὐ τὸ μέν, ἄλλο δὲ μή, πατρὸς ἔμφυτον
ἄλαστον αἷμα δυσμόροιν στενάζειν,
ἄλλοτε μὲν πόνον ἔμπεδον εἴχομεν,
ἐν πυμάτῳ δʼ ἀλόγιστα παροίσομεν
1675
Ἀντιγόνη
ἔστιν μὲν εἰκάσαι, φίλοι.
Ἀντιγόνη
ὡς μάλιστʼ ἂν ἐν πόθῳ λάβοις.
μήτε πόντος ἀντέκυρσεν,
1680
ἄσκοποι δὲ πλάκες ἔμαρψαν
ἐν ἀφανεῖ τινι μόρῳ φερόμενον.
πῶς γὰρ ἤ τινʼ ἀπίαν
1685
γᾶν ἢ πόντιον κλύδωνʼ ἀλώμεναι, βίου δύσοιστον ἕξομεν τροφάν;
Ἰσμήνη
οὐ κάτοιδα. κατά με φόνιος
Ἀΐδας ἕλοι πατρὶ ξυνθανεῖν γεραιῷ
τάλαιναν, ὡς ἔμοιγʼ ὁ μέλλων βίος οὐ βιωτός.
1690
Χορός
ὦ διδύμα τέκνων ἀρίστα,
μηδὲν ἄγαν φλέγεσθον· οὔ τοι κατάμεμπτʼ ἔβητον.
1695
Ἀντιγόνη
πόθος τοὶ καὶ κακῶν ἄρʼ ἦν τις.
καὶ γὰρ ὃ μηδαμὰ δὴ φίλον ἦν φίλον,
1700
ὁπότε γε καὶ τὸν ἐν χεροῖν κατεῖχον.
ὦ τὸν ἀεὶ κατὰ γᾶς σκότον εἱμένος·
