Epeisodion 2
Θησεύς
τάξω φυλάσσειν, εἴτʼ ἐμοῦ στείχειν μέτα,
τόδʼ ἡδύ, τούτων, Οἰδίπους, δίδωμί σοι
640
κρίναντι χρῆσθαι· τῇδε γὰρ ξυνοίσομαι.
Οἰδίπους
ὦ Ζεῦ, διδοίης τοῖσι τοιούτοισιν εὖ.
Θησεύς
τί δῆτα χρῄζεις; ἦ δόμους στείχειν ἐμούς;
Οἰδίπους
εἴ μοι θέμις γʼ ἦν· ἀλλʼ ὁ χῶρός ἐσθʼ ὅδε,
Θησεύς
ἐν ᾧ τί πράξεις; οὐ γὰρ ἀντιστήσομαι.
645
Οἰδίπους
ἐν ᾧ κρατήσω τῶν ἔμʼ ἐκβεβληκότων.
Θησεύς
μέγʼ ἂν λέγοις δώρημα τῆς συνουσίας.
Οἰδίπους
εἰ σοί γʼ ἅπερ φῂς ἐμμενεῖ τελοῦντί μοι.
Θησεύς
θάρσει τὸ τοῦδέ γʼ ἀνδρός· οὔ σε μὴ προδῶ.
Οἰδίπους
οὔτοι σʼ ὑφʼ ὅρκου γʼ ὡς κακὸν πιστώσομαι.
650
Θησεύς
οὔκουν πέρα γʼ ἂν οὐδὲν ἢ λόγῳ φέροις.
Οἰδίπους
πῶς οὖν ποήσεις;
Θησεύς
τοῦ μάλιστʼ ὄκνος σʼ ἔχει;
Θησεύς
ἀλλὰ τοῖσδʼ ἔσται μέλον.
Θησεύς
μὴ δίδασχʼ ἃ χρή με δρᾶν.
Οἰδίπους
ὀκνοῦντʼ ἀνάγκη.
655
Θησεύς
τοὐμὸν οὐκ ὀκνεῖ κέαρ.
655
Οἰδίπους
οὐκ οἶσθʼ ἀπειλὰς
Θησεύς
οἶδʼ ἐγώ σε μή τινα
ἐνθένδʼ ἀπάξοντʼ ἄνδρα πρὸς βίαν ἐμοῦ.
πολλαὶ δʼ ἀπειλαὶ πολλὰ δὴ μάτην ἔπη
θυμῷ κατηπείλησαν, ἀλλʼ ὁ νοῦς ὅταν
αὑτοῦ γένηται, φροῦδα τἀπειλήματα.
660
κείνοις δʼ ἴσως κεἰ δείνʼ ἐπερρώσθη λέγειν
τῆς σῆς ἀγωγῆς, οἶδʼ ἐγώ, φανήσεται
μακρὸν τὸ δεῦρο πέλαγος οὐδὲ πλώσιμον.
