Epeisodion 4
Ἀντιγόνη
τὸν ἄνδρʼ ἔασον τόνδε τῇ θʼ αὑτοῦ φρενὶ
χάριν παρασχεῖν τῷ θεῷ θʼ ἃ βούλεται,
καὶ νῷν ὕπεικε τὸν κασίγνητον μολεῖν.
1185
οὐ γάρ σε, θάρσει, πρὸς βίαν παρασπάσει
γνώμης, ἃ μή σοι συμφέροντα λέξεται.
λόγων δʼ ἀκοῦσαι τίς βλάβη; τά τοι κακῶς
ηὑρημένʼ ἔργα τῷ λόγῳ μηνύεται.
ἔφυσας αὐτόν· ὥστε μηδὲ δρῶντά σε
1190
τὰ τῶν κακίστων δυσσεβέστατʼ, ὦ πάτερ,
θέμις σέ γʼ εἶναι κεῖνον ἀντιδρᾶν κακῶς.
ἀλλʼ ἔασον· εἰσὶ χἀτέροις γοναὶ κακαὶ
καὶ θυμὸς ὀξύς, ἀλλὰ νουθετούμενοι
φίλων ἐπῳδαῖς ἐξεπᾴδονται φύσιν.
1195
σὺ δʼ εἰς ἐκεῖνα, μὴ τὰ νῦν, ἀποσκόπει
πατρῷα καὶ μητρῷα πήμαθʼ ἅπαθες·
κἂν κεῖνα λεύσσῃς, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει κακοῦ
θυμοῦ τελευτὴν ὡς κακὴ προσγίγνεται.
ἔχεις γὰρ οὐχὶ βαιὰ τἀνθυμήματα,
1200
τῶν σῶν ἀδέρκτων ὀμμάτων τητώμενος.
ἀλλʼ ἡμὶν εἶκε· λιπαρεῖν γὰρ οὐ καλὸν
δίκαια προσχρῄζουσιν, οὐδʼ αὐτὸν μὲν εὖ
πάσχειν, παθόντα δʼ οὐκ ἐπίστασθαι τίνειν.
Οἰδίπους
τέκνον, βαρεῖαν ἡδονὴν νικᾶτέ με
1205
λέγοντες· ἔστω δʼ οὖν ὅπως ὑμῖν φίλον.
μόνον, ξένʼ, εἴπερ κεῖνος ὧδʼ ἐλεύσεται,
μηδεὶς κρατείτω τῆς ἐμῆς ψυχῆς ποτε.
Θησεύς
ἅπαξ τὰ τοιαῦτʼ, οὐχὶ δὶς χρῄζω κλύειν,
ὦ πρέσβυ. κομπεῖν δʼ οὐχὶ βούλομαι· σὺ δʼ ὢν
σῶς ἴσθʼ, ἐάν περ κἀμέ τις σῴζῃ θεῶν.
1210
