Epeisodion 2
Κῆρυξ
καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;
Χορός
ὡς νῦν, τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.
550
Κῆρυξ
εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δʼ ἐν πολλῷ χρόνῳ
τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,
τὰ δʼ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν
ἅπαντʼ ἀπήμων τὸν διʼ αἰῶνος χρόνον;
μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,
555
σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δʼ οὐ
στένοντες, οὐ λαχόντες ἤματος μέρος;
τὰ δʼ αὖτε χέρσῳ καὶ προσῆν πλέον στύγος·
εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηΐων πρὸς τείχεσιν·
ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι
560
δρόσοι κατεψάκαζον, ἔμπεδον σίνος
ἐσθημάτων, τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.
χειμῶνα δʼ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,
οἷον παρεῖχʼ ἄφερτον Ἰδαία χιών,
ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς
565
κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών
τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·
παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν
τὸ μήποτʼ αὖθις μηδʼ ἀναστῆναι μέλειν.
τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,
570
τὸν ζῶντα δʼ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;
καὶ πολλὰ χαίρειν ξυμφορὰς καταξιῶ.
ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Ἀργείων στρατοῦ
νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δʼ οὐκ ἀντιρρέπει·
ὡς κομπάσαι τῷδʼ εἰκὸς ἡλίου φάει
575
ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις·
Τροίαν ἑλόντες δή ποτʼ Ἀργείων στόλος
θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθʼ Ἑλλάδα
