Stasimon 3
[Episode 1]
γύναι, σὰν ἔβα, τάλαινα, καρδίαν;
Θησεύς
εἴποι τις ἂν τὸ πραχθέν, ἢ μάτην ὄχλον
στέγει τύραννον δῶμα προσπόλων ἐμῶν;
μέλεος, οἷον εἶδον ἄλγος δόμων,
845
οὐ τλητὸν οὐδὲ ῥητόν. ἀλλ’ ἀπωλόμην·
ἔρημος οἶκος, καὶ τέκν’ ὀρφανεύεται.
ἔλιπες οὓς ἔτεκες, ἔλιπες, ὦ φίλα
γυναικῶν ἀρίστα θ’ ὁπόσας ὁρᾷ
τε καὶ νυκτὸς ἀστερωπὸν σέλας.
[Episode]
ἰὼ τάλας· ὦ τάλας· ὅσον κακὸν ἔχει δόμος.
Χορός
δάκρυσί μου βλέφαρα
καταχυθέντα τέγγεται σᾷ τύχᾳ·
τὸ δ’ ἐπὶ τῷδε πῆμα φρίσσω πάλαι.
855
τί δή ποθ’ ἥδε δέλτος ἐκ φίλης χερὸς
ἠρτημένη; θέλει τι σημῆναι νέον;
ἀλλ’ ἦ λέχους μοι καὶ τέκνων ἐπιστολὰς
ἔγραψεν ἡ δύστηνος, ἐξαιτουμένη;
θάρσει, τάλαινα· λέκτρα γὰρ τὰ Θησέως
860
οὐκ ἔστι δῶμά θ’ ἥτις εἴσεισιν γυνή.
καὶ μὴν τύποι γε σφενδόνης χρυσηλάτου
τῆς οὐκέτ’ οὔσης τῆσδε προσσαίνουσί με.
φέρ’, ἐξελίξας περιβολὰς σφραγισμάτων
ἴδω τί λέξαι δέλτος ἥδε μοι θέλει.
865
Χορός
— φεῦ φεῦ· τόδ’ αὖ νεοχμὸν ἐκδοχαῖς
ἐπιφέρει θεὸς κακόν. ἐμοὶ μὲν οὖν
ἀβίοτος βίου τύχα πρὸς τὸ κρανθέν· εἴη τυχεῖν.
— ὀλομένους γάρ, οὐκέτ’ ὄντας λέγω,
