Parodos
[Choral]
τὼ Θησείδα δʼ, ὄζω Ἀθηνῶν,
Χορός
δισσῶν μύθων ῥήτορες ἦσαν·
γνώμῃ δὲ μιᾷ συνεχωρείτην,
125
τὸν Ἀχίλλειον τύμβον στεφανοῦν
αἵματι χλωρῷ, τὰ δὲ Κασάνδρας
λέκτρʼ οὐκ ἐφάτην τῆς Ἀχιλείας
πρόσθεν θήσειν ποτὲ λόγχης.
σπουδαὶ δὲ λόγων κατατεινομένων
130
ἦσαν ἴσαι πως, πρὶν ὁ ποικιλόφρων
κόπις ἡδυλόγος δημοχαριστὴς
Λαερτιάδης πείθει στρατιὰν
μὴ τὸν ἄριστον Δαναῶν πάντων
δούλων σφαγίων εἵνεκʼ ἀπωθεῖν,
135
μηδέ τινʼ εἰπεῖν παρὰ Φερσεφόνῃ
ὡς ἀχάριστοι Δαναοὶ Δαναοῖς
τοῖς οἰχομένοις ὑπὲρ Ἑλλήνων
Τροίας πεδίων ἀπέβησαν.
140
ἥξει δʼ Ὀδυσεὺς ὅσον οὐκ ἤδη,
πῶλον ἀφέλξων σῶν ἀπὸ μαστῶν
ἔκ τε γεραιᾶς χερὸς ὁρμήσων.
ἀλλʼ ἴθι ναούς, ἴθι πρὸς βωμούς,
ἵζʼ Ἀγαμέμνονος ἱκέτις γονάτων,
145
κήρυσσε θεοὺς τούς τʼ οὐρανίδας
ἢ γάρ σε λιταὶ διακωλύσουσʼ
ὀρφανὸν εἶναι παιδὸς μελέας,
ἢ δεῖ σʼ ἐπιδεῖν τύμβου προπετῆ
150
φοινισσομένην αἵματι παρθένον
